"Deze Gelderse driemansformatie heeft gelukkig niets met de saaie Duitse stropdas te maken. Integendeel! Het trio weet de luisteraar steeds weer op schalkse wijze op het verkeerde been te zetten. De muziek doet dan ook denken aan de overleden meester van het satirische multimediacircus, Frank Zappa. Als ze ons het alfabet proberen bij te brengen op de tonen van `Louis Louis', weet je dat het humor betreft. Maar hoe zit het met die clichematige countrynummers? Houden ze echt van squaredansen of proberen ze dancing fools van ons te maken? Is het in het Achterhoeks gezongen Piepe Lög een persiflage op Normaal of schotelen ze ons hier een sarcastisch `patatjen boerenoorlog' voor? Ze zingen in het Engels, Achterhoeks, Spaans en Frans. De muziek is minstens zo veelzijdig. Omdat alles op humoristische manier gebracht wordt lijkt het allemaal zo gemakkelijk te gaan. Maar dit trio speelt wel even perfect metal, fusion, reggae, country en andere boerenlullenmuziek op een erg hoog niveau.
Crawatte bestaat uit Gerben Grooten drums, Marc Hijink gitaar en zang en Roel Venderbosch bas en zang. Het trio werd in 1991 opgericht. De roots liggen duidelijk in de Achterhoek. In 1993 won de groep de Gesel van Gelderland (nee, we werden tweede na Magic Fish in 1992, zegt Crawatte) en sinds 1994 is ze in het bezit van een eigen studio. Deze tweede cd werd opgenomen onder productionele leiding van Jos Haagmans (Rowwen Hèze, Frank Boeijen, Nueva Manteca) en klinkt bijzonder goed. Zeker gezien het feit dat het soms complexe muziek betreft die al gauw rommelig overkomt. Waar ze er als trio niet uitkwamen hebben ze gewerkt met gastmuzikanten, onder wie pedalsteelgitarist Johan Jansen, een koortje en een blazerssectie. Deze dubbel-cd behoort tot het beste dat ik dit jaar gehoord heb. Ik haat bingo's, maar voor een Knicker Bocker Bingo van Crawatte zou ik overstag kunnen gaan." (R.P.)
(lees ook het Crawatte-interview dat nov '97 in MM stond)
"Eerlijkheidshalve dien ik te zeggen dat deze dubbel-cd alweer een paar maanden oud is. Maar geloof me, die tijd heb je toch echt nodig om Crawatte een beetje te begrijpen. En dan nog... Laat ik bij het begin beginnen, Crawatte is een ietwat gestoord trio uit de Achterhoek dat in zo'n beetje alle talen van het westelijk halfrond zingt (inclusief de eigen streektaal) en er muzikaal net zo'n vrolijk ratjetoe van maakt. Zonder enige moeite laat het een stevige rocker overvloeien in een schlager om via freaky hoogstandjes te belanden in een onvervalste Normaal-parodie. Knickerbocker Bingo wordt gebracht als een rockopera, maar een verhaallijn is al net zo ver te zoeken als een duidelijke muzikale richting. In het geval van Crawatte maakt dat ook niets uit, omdat ze alleen maar uit lijkt te zijn op het schoppen van verwarring. Nou, dat lukt aardig en dat maakt deze dubbelaar ook zo leuk en verrassend. Neem daarbij de combinatie Finkersdroge humor en muzikale alleskunnerij en je weet dat we hier met een even uniek als goede band te maken hebben.(P.O.)
Het trio Crawatte noemt als belangrijkste muzikale invloeden Sesamstraat en Zappa. Muziek met een korreltje zout dus. Het dubbelalbum Knickerbocker Bingo wordt verder op smaak gebracht met een snufje Residents, een beetje Primus en een flinke eetlepel Presidents of the USA. Met dit als basis stuiteren de drie heren op kolderieke wijze van het ene genre naar het andere: sixties rock, metal, hillbilly, suffe disco, stoffige jazz en nog veel, veel meer. Soms vermakelijk, vaak flauw, maar altijd goed gespeeld. Kortom: ze kunnen alles, deze jongens. Helaas krijgt het daardoor ook iets van een Teleac-cursus Popstijlen Voor Beginners. Een opvallend album dus, maar lang niet zo eigenwijs als het pretendeert te zijn. (RS)
`Hardrock, keurige folk, een stemmige ballad en virtuoze jazz, en dat alles in vier verschillende talen: de drie van Crawatte zijn getalenteerde muzikanten met genoeg ideeën. Meer dan genoeg zelfs.’
Soms wordt het je als muziekcriticus niet gemakkelijk gemaakt. Het Gelderse trio Crawatte bracht een tijd terug een debuut-cd uit, kreeg daarna een platendeal bij RPC en besloot hun debuut en het nieuwe album te verenigen in dit Knicker Bocker Bingo. Wat is er nu zo moeilijk? Nou, na het luisteren van de tweede cd stond ik voor een keuze: wel of niet ook de eerste cd beluisteren. Ik heb het niet gedaan, omdat ik dit muzikaal perfecte trio, dat funk, hillbilly en rock speelt alsof het vanzelf gaat, vooral vreselijk flauw vindt. De overige pers was lovend, maar (EV) heeft een betrekkelijk gebrekkig gevoel voor humor en deze stortvloed aan ideeën, muziekstijlen en grappigheden moeten eerst maar eens uitmonden in een paar goede songs, want die ontbreken op deze cd ten ene male. Bij een Knicker Bocker Bingo kan ik me leukere dingen voorstellen dan deze cd... (EV)
`Pinkeltje die zijn beentje verliest; hun afwijkende podiumpresentatie bezorgt Crawatte veel goodwill’
`Verbluffend muziektheater, Crawatte is een belofte voor de toekomst’
`Een van de meest opmerkelijke bands. Lekker onderhoudend, geweldig spannend en virtuoos’
"Crawatte geeft de luisteraar het idee dat hij naar een boeiende voorstelling zit te kijken, een programma vol spannende wendingen. Het is topcabaret van een puike rockband."